Seksuele intimidatie

Ik ben Brendavoetbal-wedden

Ik ben 15 jaar en doe graag aan voetbal. Of beter gezegd, ik deed graag aan voetbal. Ik ben lid van de vereniging bij ons in de stad. Maar ik kom er niet graag meer. Vaak moet ik van mijn ouders. Dan vragen ze of ik soms vergeten ben, wat Dirk allemaal voor mij gedaan heeft? Ook vinden zij dat ik niet voor niks aan een teamsport doe. Ik kan mijn team toch niet laten zitten.
Alsof ik dat zelf niet allang gedaan heb. Ik hoor er al een tijdje niet meer bij. Terwijl ik voetbal altijd heel leuk vond. Het team was ook echt gezellig. Twee jaar geleden kregen we een nieuwe trainer. Het was Dirk, een van de spelers van de senioren. Hij had een trainerscursus gevolgd, dus we kregen goede trainingen. Dat was te zien aan de resultaten, we begonnen steeds meer wedstrijden te winnen. Vorig jaar zijn we zelfs gepromoveerd. Dat was wel tof. Dirk was een leuke trainer. En hij zág wat ik kon. Hij zei dat het bijzonder was dat ik links- en rechtsbenig was. Hier gaf hij me veel complimentjes over. Hij leerde me dit nog beter in te zetten tijdens de wedstrijden. Ik kreeg zelfs privétrainingen. Mijn ouders vonden het fantastisch dat ik zo goed in de wedstrijden zat. Zij zagen me al bij de selectie spelen. De rest van het team vond het echt belachelijk, hoe Dirk en ik naar elkaar toe trokken. Maar dat kon me op dat moment niet veel schelen.

Onze trainer zag mij en werd steeds beter. Ik zeg win-win.

Meer contact

Ook buiten de trainingen hadden we regelmatig contact. Hij stuurde regelmatig een whatsappje of een leuk berichtje via Instagram. Ik voelde me goed onder zijn aandacht.

In de loop van de tijd kwam hij steeds dichterbij. Letterlijk, maar ik vond dat wel prima. Hij zat aan mijn haar of hij sloeg regelmatig een arm om mij heen. Ik vond het wel prettig. We hadden een goede band opgebouwd met elkaar. Ik zag er geen kwaad in. Hij was al 28 en ik pas 14 jaar. Bovendien kende ik zijn vriendin ook goed. Zij stond regelmatig achter de bar.

En als ik heel eerlijk ben, vond ik het in het begin nog wel spannend. Hij vond mij leuk en ik was wel nieuwsgierig. Uiteraard zou ik echt niet verder gaan dan dat ik zou willen. Maar dat liep dus anders. Dirk ging steeds verder in zijn aanrakingen, en bleek niet die vriend te zijn die ik in hem zag. Hij begon dingen van me te eisen, die ik echt niet wilde. Toen ik hem huilend vroeg te stoppen, kreeg hij een woedende blik in zijn ogen. Ik vond hem toch zo leuk? En hij had zoveel tijd in hem gestoken, dat deed hij voor mij, niet omdat hij dat zelf zo leuk vond. Toen was ik écht heel bang.

En nu?

Regelmatig heb ik nog contact met Dirk. Hij verwacht dat ik er voor hem ben. Ik voel me verschrikkelijk. Ik schaam me dood, maar waar kan ik naar toe? Mijn teamgenoten vinden me een verschrikkelijke aanstelster, dus zij negeren me compleet. Zij zouden me toch niet geloven. En wanneer ik tegen mijn moeder over Dirk begin, dan zit zij helemaal te stralen. Want hij is zo’n goede trainer, die zoveel doet om het beste uit haar dochter te halen. Zij zou me nooit geloven.
Misschien is het ook allemaal mijn eigen schuld.

 

Namen en sport zijn fictief. Seksuele intimidatie komt in iedere tak van sport voor. En slachtoffers zijn meisjes én jongens.

 

 

Het leed dat loverboy heet.

Leed

Wat een drama speelt er zich af in het leven van vele jonge meiden en jongens. Het is leed dat de loverboy heet. Naast de pijn en vernedering dat het slachtoffer moet ondergaan, is het ook de gekmakende eenzaamheid die zijn activiteiten veroorzaken.

Tijdens een lessenserie over veilig en bewust internet blijkt dat het onderwerp ‘loverboys’ toch wel heel veel indruk maakte. De meeste leerlingen hebben wel gehoord van de werkwijze van deze pooiers. Maar toch verwachten zij nog dat er bijzondere cadeaus gegeven worden. Ook vinden zij de slachtoffers gewoon dom dat zij in de gladde praatjes trappen. Zoiets doe je toch niet! Dan begin ik te vertellen over Chantal.

 Slachtoffer

Chantal is een klasgenoot van de leerlingen. In het begin van het verhaal levert dit wel even verwarring op, want zij hebben toch helemaal geen Chantal in de klas? Maar al snel is er duidelijk wat er bedoelt wordt. Het kan zomaar een klasgenoot zijn. Chantal is een leuke meid, maar de laatste tijd is ze niet zo vaak meer op school, ook komt ze haar afspraken niet na en haar bijdrage voor de projecttaak van Biologie slaat echt nergens op. Ze gaat ook niet meer met haar vriendinnen naar de bioscoop, wat ze voorheen wel graag deed. Je kan niet meer op haar bouwen. Het wordt steeds vervelender.

Chantal

“Een tijdje geleden zat ik te chatten met iemand die ik via Instagram heb ontmoet. Die jongen heet Melvin, tenminste, zo noemde hij zichzelf. Hij was echt heel leuk. Hij vond mijn foto’s leuk en met hem kon ik over van alles en nog wat praten. Ik kreeg van hem ook foto’s, hij zag er geweldig mooi uit. Ongemerkt werd ik wel verliefd op hem. Ondanks dat ik pas twee weken met hem chatte, leek het alsof we elkaar al jaren kenden.

 Het circuit

Het verhaal gaat zo nog verder en Chantal eindigt tot haar nek in het prostitutiecircuit.” Chantal wordt begreigd, geschopt, geslagen en vernederd. Ze heeft niemand meer, iedereen heeft haar laten zitten. Dat kan ze ook wel begrijpen, maar zonder dat ene lijntje is het nóg moeilijker om dit circuit te ontvluchten.

Het leed dat loverboy heet.

Tijdens dit verhaal zijn alle leerlingen doodstil. En dan heeft zo’n slachtoffer ineens een verhaal. Dat is niet meer zomaar dom van haar (of hem!), het is alleen maar verschrikkelijk. Zij ontdekken dat je niet zomaar kunt oordelen dat iets dom is. Daarnaast wordt ook pijnlijk duidelijk hoeveel leed loverboys veroorzaken.vHet verbreken van contacten is voor loverboys bijzonder belangrijk. Daarom vind ik het goed dat klasgenoten, maar zeker ook vrienden en vriendinnen een lijntje contact houden. Het kan net die hyperbelangrijke lifeline voor een slachtoffer zijn.

 

Wilt u ook deze lessen bij u op school, of wilt u meer informatie?

Kijk dan op de site,  mail naar ingrid@meermediawijs.nl  of bel 06-81635964.

loverboys

 

 

Puberteit of puberstrijd

Pubers

Een tijd geleden werd ik gevraagd een ouderavond over het puberbrein te geven. Ik vroeg of het de bedoeling was om het gebruik van internet bij dit onderwerp te betrekken. Maar nee, het zou puur om het puberbrein gaan. Ik heb er wel even over nagedacht, want ik wil wel iets goed neerzetten. Maar gelukkig heb ik mijn jeugdig enthousiasme behouden en deze opdracht aangenomen. Deze school wilde mij als spreker, ik hoefde alleen nog even de opzet van deze avond met hen te delen.

Puberteit of puberstrijd

Ik besloot het thema puberteit of puberstrijd  te gebruiken. Waarin het boeiend is om te ontdekken waarom jongeren zijn zoals zij zijn. Ik stuurde mijn opdrachtgever de opzet, zoals ik hem  voor deze ouderavond bedacht had.  Deze opzet werd goedgekeurd. Nu was het aan mij om me in te lezen over dit onderwerp. Het puberbrein is machtig interessant. Maar heeft ook veel termen, waarvan ik als bezoeker van deze avond na enkele minuten al af zou haken. Dus ben ik me vooral gaan richten op de praktijk. Waarbij vragen naar voren komen als: waarom kan ik het ene moment een prima gesprek voeren met mijn kind en waarom is er dan toch niks voor nodig om hem te doen omslaan in woede en irritatie? Waarom weet hij wel de data van vakanties en mooie feesten, maar hoor ik een dag te voren over een werkstuk dat vier keer voor het rapport meetelt? En dan toch nog een stukje internet; hoe  houden we het gezellig aan tafel zonder elke dag weer de strijd over het mobieltje naast het bed. Uiteraard kwam de rol van de ouders ook aan de orde. Daarbij was wel een mooie eyeopener toen de vraag kwam: waar denkt u aan, wanneer u het woord PUBER hoort. Wanneer tieners weten hoe hun ouders over een puber denken…en dat terwijl pubers echt leuk zijn!

Het werd een leuke en zinvolle avond.

 

Laatst vertelde ik over mijn werk als mediacoach. Toen kwam deze ouderavond ook ter sprake. Ik merkte dat ik er heel enthousiast van werd, toen ik er over vertelde. Pubers zijn immers ontzettend leuk!

 

Daarom heb ik deze ouderavond in mijn aanbod opgenomen onder de titel Puberteit of puberstrijd. Wilt u hier meer over weten? Klik hier of bel 06-81635964.

 

puber_loesje01

 

Kinderen begeleiden in sexting en grooming

Ik zou het van de daken willen schreeuwen.

Ouders en verzorgers, weet wat er online gebeurt en praat met uw kinderen! Sta niet te snel klaar met een oordeel, het kan altijd tegen u werken. En laat hen weten, dat fouten maken hoort bij het leven en zeker bij het opgroeien  en in de pubertijd. Er gebeurt zoveel op internet en dan gaat het ook nog eens allemaal heel snel, waardoor er niet altijd goede afwegingen gemaakt worden.

De Nationale misdaadmeter

Eerder deze week werd het t.v. programma van avrotros ‘de Nationale misdaadmeter’ als volgt aangekondigd:  De Nationale Misdaadmeter duikt in de wereld van oude en nieuwe vormen van seksuele criminaliteit. Hoewel wereldwijd het aantal ‘ouderwetse’ zedendelicten als verkrachting en aanranding afneemt, zijn nieuwe vormen als ‘grooming’ en ‘sextortion’ juist in opkomst. Het gebruik van smartphones en internet speelt hierbij een grote rol.

Het was een pittige uitzending waarin slachtoffers en daders aan het woord gelaten werden.

Dom

Later sprak ik met ouders over deze uitzending.  Zij vinden het gruwelijk dom dat kinderen een naaktfoto van zichzelf delen. ‘Dat is toch vragen om moeilijkheden?’ Maar kinderen en jongeren staan niet altijd stil bij de gevolgen van wat zij doen. Op het moment dat zij contacten leggen met onbekenden, foto’s delen of gegevens uitwisselen vinden zij dit meestal  vooral leuk en spannend.  Daarbij is verliefdheid ook nog een raar iets, het maakt je blind, blij en soms wat onbezonnen of juist onzeker.

Drempel

Wanneer het verkeerd gaat, weten kinderen en jongeren natuurlijk dat zij bepaalde dingen beter niet hadden kunnen doen. Dat hoeft een ander niet meer te vertellen. Iedere jongere moet bij zijn ouders of verzorgers terecht kunnen met deze problemen. Hoe langer een kind wacht, hoe dieper hij of zij kan afdalen in deze situatie.

De drempel om dan nog te vertellen wat er speelt, wordt elke gebeurtenis een stukje hoger.

Praat er eens over en vraag eens hoe zij erover denken. En laat vooral ook merken dat u er voor hen bent, wat er ook gebeurt. En dan niet alleen tijdens zo’n gesprek.  Wanneer u dit zelf niet kunt, zoek dan iemand die u hierbij kan helpen.

 

Wilt u de uitzending nog eens terugzien. Klik dan op:

http://www.avrotros.nl/site/gemist/item/AT_2031101/zedenmisdrijven-van-daders-tot-slachtoffers/

 

Bron: de Nationale msdaadmeter avrotros

Bron: de Nationale msdaadmeter avrotros

 

‘Ik vind social media vreselijk’

Ouders

Tijdens een ouderavond zet ik regelmatig in met de stelling: ik vind social media vreselijk. Uiteraard zijn er ouders die het daar hartgrondig mee eens zijn.  En dat is prima. Wanneer ik doorvraag , dan is het vooral omdat ouders er weinig vanaf weten en het meer als asociaal media beschouwen. De kinderen hebben immers hun beeldscherm om mee te communiceren. En als ouders voelt men zich naar de zijlijn geschoven.

Positief

Toch is het enorm belangrijk dat ouders zich niet negatief uitlaten over Facebook, Twitter of iedere andere vorm van online communicatie. Sterker nog, ik wil zelfs adviseren om  u hierin juist te verdiepen. Want ook al interesseert social media veel ouders geen bal wat er op internet besproken wordt, over het algemeen willen zij wél weten hoe het met hun zoon of dochter gaat. En om daar een goed beeld van te krijgen, moeten ouders  toch onderzoeken wat die online wereld zo aantrekkelijk maakt.

Stel: U vindt social media alleen maar onzin en deze mening steekt u niet onder stoelen of banken. Uw kind voelt zich dan zeer waarschijnlijk niet op zijn gemak terwijl hij online is waar u bij bent. Maar dan wordt uw kind op een zeker moment online gepest, getreiterd of zelfs onder druk gezet. Wat gaat uw  kind doen?  Welke reactie zal hij van u verwachten?

Hij zal niet naar u toe komen. Maar de problemen alleen proberen op te lossen, of in het beste geval,  met iemand erover gaan praten die hij hierover in vertrouwen kan nemen. Stap daarom over die drempel en vraag toch eens om mee te kijken. Op deze manier raakt u meer betrokken bij u kind en u  begrijpt dan ook beter waarom het zo waanzinnig aantrekkelijk is. Het maakt het contact met uw kind beter en u kunt in de toekomst ook nog met uw kleinkinderen communiceren.

Veel succes!

 

Internet is woest aantrekkelijk

Er gebeurt altijd wat

Deze week had ik een gesprek met een vrouw over het gebruik van internet. Zij vertelde me haar verhaal. Internet is woest aantrekkelijk.

‘Ik ben zo somber. En ik heb me lang afgevraagd waar dat eigenlijk door komt. Maar ik denk dat ik er uit ben. De laatste jaren zit ik zoveel achter de computer, dat ik me geen leven meer zonder kan voorstellen. Internet is woest aantrekkelijk.  De computer is mijn werk, ik zit er de hele dag achter. Maar privé neemt het ook veel tijd en ruimte in. Als ik even niet weet wat ik moet doen, pak ik mijn telefoon om te kijken of ik nog berichtjes gemist heb. Wanneer dat niet zo is, ervaar ik dat echt als een teleurstelling. Het voelt zelfs een beetje als falen.  Daarom ga ik daarna op Facebook, dan heb ik niet voor niks dat apparaat gepakt en daar gebeurt altijd wel wat. Ik scrol door de berichten. Iedereen is vrolijk en gevat en heeft goede ingevingen en leuke grappen. Het is net alsof alle anderen veel creatiever zijn dan ik. Zij bewerken foto’s en maken daar de meest bijzondere plaatjes van. Het lijkt ook alsof andere mensen wel veel reacties op hun posts krijgen, maar ik niet. facebook

 Passief

Thuis doe ik alsof ik alles onder controle heb, maar ondertussen ben ik zelfs stiekem op de w.c. online. Naast het hoognodige in het huishouden ben ik zo passief geworden dat ik er zelf van zou schrikken. Dat klinkt raar hè, maar als ik een balans opmaak van wat ik op een dag doe, dan is dat gewoon triest. Ik spreek gelukkig nog wel af met vriendinnen, maar zelf initiatief nemen doe ik eigenlijk niet. Inmiddels ben ik een kampioen in het doen alsof ik bezig ben, terwijl ik niets anders doe dan een beetje ijsberen rondom verschillende beeldschermen. Internet is woest aantrekkelijk

Kinderen

Mijn kinderen mogen niet weten hoe afhankelijk ik ben van internet. Want ik moet toch het goede voorbeeld geven. Het lijkt tegenstrijdig, maar ik kan me ondertussen ook suf ergeren aan alle beeldschermen die door hun aanstaan. Ik heb twee zonen en allebei zitten ze de hele avond te gamen, op Instagram of Facebook of wat dan ook. Dan starten er vanzelf filmpjes op of zelfs het non stop bewegen van die handen over dat beeldscherm. Dat geeft mij zoveel onrust.

Werk

Op mijn werk zit ik de hele dag achter de computer. Voor dat bedrijf moet ik onder andere social media in de gaten houden. Uiteraard heb ik ook mijn eigen Facebook non stop openstaan. Ondanks dat er vanzelf een melding komt, check ik zelf regelmatig statusupdates op mijn tijdlijn, om te zien of ik niks gemist heb.

Terwijl de computer opstart kijk ik alvast op mijn telefoon welke mailtjes er binnen zullen komen. En als ik dan eindelijk echt geconcentreerd aan het werk ben, dan komt er een whatsappje binnen. Ik stel het openen van dat berichtje altijd nog even uit, maar dat is puur toneel. Dat mijn collega’s niet denken dat ik me laat afleiden door mijn mobiel. Ondertussen kan ik niets meer. Hij blijft me aankijken en dat groene knipperende lampje lijkt wel steeds groter te worden. LEES MIJ NU!!! Internet is woest aantrekkelijk.

Als ik het berichtje dan uiteindelijk toch open, dan zijn er nog geen 5 minuten verstreken. De inhoud valt vaak nog heel erg tegen. Een vraag over voetbalsokken die kwijt zijn, de kat die overgegeven heeft, of een collega die weer wat te roddelen heeft over onze leidinggevende.

Ook zoiets. Ik vind hem ook vreselijk onaardig, maar toch wil ik eigenlijk niet reageren. Wat als ik iets vervelends over hem typ en dan kan hij er eenvoudig achter komen. Het is zo gebeurd en in een groepsapp staat het bewijsmateriaal op ieders mobiel. Maar toch kan ik het niet laten om mee te doen.

Niet goed

Dit voelt niet goed, ik heb vaak hoofdpijn, zo direct achter mijn ogen. Volgens mij komt dat omdat ik bijna niet verder hoef te focussen dan ongeveer 40 centimeter. En er knippert altijd wel iets als dwingende uitnodiging om verder te gaan.

Het lijkt alsof er non stop een beroep op me gedaan wordt. Altijd bereikbaar zijn, niet te lang wachten met reageren en ook altijd proberen om opgewekt en blij te zijn. Want online is niemand somber. Nee ik ook niet.’

 

Stap 1 is gezet. Deze bewustwording is voor haar al een hele overwinning. Ze heeft het nu uitgesproken en aangegeven hier wat aan te willen doen.

Ik heb haar verhaal uitgeschreven en laten lezen. Zij wil graag dat anderen haar verhaal lezen in de hoop dat er meer mensen bewust worden van hun eigen afhankelijkheid van internet.

Sexting

Foto’s delen

Regelmatig sta ik voor de klas om les te gevsexting1en over sexting. Naaktfoto’s vliegen regelmatig over internet. En wanneer ik in een klas vraag wie wel eens een foto gedeeld heeft, dan blijft het oorverdovend stil. Niemand deelt een foto, maar toch maakt de school tijd én geld vrij om lessen over sexting te verzorgen. Dat is niet voor niks.

Dom

Jongeren zijn keihard voor elkaar. Zij vinden het gewoon dom wanneer er foto’s gedeeld worden. Dat is vragen om moeilijkheden. Tijdens deze lessen worden leerlingen zich er wel van bewust, dat fouten nu eenmaal gemaakt worden en dat we daar elkaar niet keihard voor af moeten straffen. Maak het verschil en deel zulke foto’s niet. Bovendien ben je nog behoorlijk strafbaar wanneer je hier aan meedoet!

Complex

Op Twitter zie ik ook regelmatig foto’s voorbij komen, waarvan ik verwacht dat de meiden later spijt kunnen krijgen. Op de profielfoto is het gezicht duidelijk zichtbaar, op alle andere foto’s zie je alles behalve het gezicht. Om het verhaal extra complex te maken, weten we dan niet of dit echt het profiel is van deze meiden. Misschien is deze profielfoto wel overgenomen.

Schade

Veel van de gemaakte naaktfoto’s worden gedeeld via whats app. Dit gebeurt ook vaak via Snapchat. Een app waarbij foto’s 3 tot 10 seconde in beeld bleef en daarna vernietigd worden. Inmiddels zijn verschillende apps beschikbaar die deze foto’s dus toch op kunnen slaan. Dus wat dat betreft geldt nog steeds dat wat je op internet zet, is mogelijk voor de hele wereld zichtbaar. Met deze foto’s worden jongeren ook regelmatig gechanteerd. Zij moeten meer sturen, anders…

Strafbaar

Zorg dat jongeren weten dat dit soort foto’s delen strafbare feiten zijn en waarom.  Maar ook dat zij zelf blijven nadenken; wat zou ik ervan vinden als een ander dit zou doen, van een foto van mij.

Niet negeren

Een school of organisatie kan dit niet negeren. Dit is bijzonder schadelijk voor deze jongeren. Zij moeten opgevangen en geholpen worden. Daarnaast is nogal een  slechte publiciteit voor uw organisatie wanneer half journalistiek Nederland voor de deur staat om een primeur over dit onderwerp. Niet in de laatste plaats is hier ook een belangrijke rol voor de ouders weg gelegd. Ook ouders moeten hierover met hun kinderen in gesprek. Niet het makkelijkste onderwerp, maar voorkomen is beter dan genezen. Het is goed dat kinderen weten waar zij terecht kunnen. Ook wanneer er toch al dingen gebeurd zijn waar zij spijt van hebben. Juist dan moet je er als volwassenen voor hen zijn.