Seksuele intimidatie

Ik ben Brendavoetbal-wedden

Ik ben 15 jaar en doe graag aan voetbal. Of beter gezegd, ik deed graag aan voetbal. Ik ben lid van de vereniging bij ons in de stad. Maar ik kom er niet graag meer. Vaak moet ik van mijn ouders. Dan vragen ze of ik soms vergeten ben, wat Dirk allemaal voor mij gedaan heeft? Ook vinden zij dat ik niet voor niks aan een teamsport doe. Ik kan mijn team toch niet laten zitten.
Alsof ik dat zelf niet allang gedaan heb. Ik hoor er al een tijdje niet meer bij. Terwijl ik voetbal altijd heel leuk vond. Het team was ook echt gezellig. Twee jaar geleden kregen we een nieuwe trainer. Het was Dirk, een van de spelers van de senioren. Hij had een trainerscursus gevolgd, dus we kregen goede trainingen. Dat was te zien aan de resultaten, we begonnen steeds meer wedstrijden te winnen. Vorig jaar zijn we zelfs gepromoveerd. Dat was wel tof. Dirk was een leuke trainer. En hij zág wat ik kon. Hij zei dat het bijzonder was dat ik links- en rechtsbenig was. Hier gaf hij me veel complimentjes over. Hij leerde me dit nog beter in te zetten tijdens de wedstrijden. Ik kreeg zelfs privétrainingen. Mijn ouders vonden het fantastisch dat ik zo goed in de wedstrijden zat. Zij zagen me al bij de selectie spelen. De rest van het team vond het echt belachelijk, hoe Dirk en ik naar elkaar toe trokken. Maar dat kon me op dat moment niet veel schelen.

Onze trainer zag mij en werd steeds beter. Ik zeg win-win.

Meer contact

Ook buiten de trainingen hadden we regelmatig contact. Hij stuurde regelmatig een whatsappje of een leuk berichtje via Instagram. Ik voelde me goed onder zijn aandacht.

In de loop van de tijd kwam hij steeds dichterbij. Letterlijk, maar ik vond dat wel prima. Hij zat aan mijn haar of hij sloeg regelmatig een arm om mij heen. Ik vond het wel prettig. We hadden een goede band opgebouwd met elkaar. Ik zag er geen kwaad in. Hij was al 28 en ik pas 14 jaar. Bovendien kende ik zijn vriendin ook goed. Zij stond regelmatig achter de bar.

En als ik heel eerlijk ben, vond ik het in het begin nog wel spannend. Hij vond mij leuk en ik was wel nieuwsgierig. Uiteraard zou ik echt niet verder gaan dan dat ik zou willen. Maar dat liep dus anders. Dirk ging steeds verder in zijn aanrakingen, en bleek niet die vriend te zijn die ik in hem zag. Hij begon dingen van me te eisen, die ik echt niet wilde. Toen ik hem huilend vroeg te stoppen, kreeg hij een woedende blik in zijn ogen. Ik vond hem toch zo leuk? En hij had zoveel tijd in hem gestoken, dat deed hij voor mij, niet omdat hij dat zelf zo leuk vond. Toen was ik écht heel bang.

En nu?

Regelmatig heb ik nog contact met Dirk. Hij verwacht dat ik er voor hem ben. Ik voel me verschrikkelijk. Ik schaam me dood, maar waar kan ik naar toe? Mijn teamgenoten vinden me een verschrikkelijke aanstelster, dus zij negeren me compleet. Zij zouden me toch niet geloven. En wanneer ik tegen mijn moeder over Dirk begin, dan zit zij helemaal te stralen. Want hij is zo’n goede trainer, die zoveel doet om het beste uit haar dochter te halen. Zij zou me nooit geloven.
Misschien is het ook allemaal mijn eigen schuld.

 

Namen en sport zijn fictief. Seksuele intimidatie komt in iedere tak van sport voor. En slachtoffers zijn meisjes én jongens.

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *